| "Die
Hianzen" Van Schneeschaufeln |
|
Oamul hout’s in Jänner sou vül gschniebm, daß s’ in eahnan kloan Houf mitn Schnee nit aus und ei gwißt hobm. Am liabstn hättn s’ nan jo ouzundn, wounna brennt hätt. Dou hout da Michl holt an Weg gschauflt va da Kuchltir bis zan Stoll. Und wia s’ späda a Hulz braucht hobm und Saugrumbirn, dou houta an Weg za da Koumma und zan Kölla gschauflt, hout owa gleichzeidi den Weg zan Stoll damit zuideckt. „Mocht nix", hout die Resl gsogt, „schauflst holt za Fuidazeit den Schnee wieder zruck." In da Friah, z’Mittog und af d’ Nocht hobm s’ in Stoll, in die Koumma und in Kölla miassn. In Michl hout der Schnee schou deppat gmocht, gounzi Woucha houta oan Weg auf und in oundan zuigschauflt. Und ollwü is nou a frischer Schnee dazuikeima. In Sundog hout nou friacha mit da Schneeoarwat ougfoungt, wal dou houta si wos ausdenkt: Er hot gschauflt wia-r-a Wülda, und z’Mittog houta die Schaufl weggloant. „Sou, hiatz is gmui", houta gsogt, „noumittog geh-r-i ins Wirtshaus." „Va mir-aus", hot die Resl gsogt, „owa kim nit spot hoam, wegnan Fuidan und Schneeschaufln." „Is schou gschegn fir heint", hout si da Michl gfreit, „grod hob i den verfluchtn Schnee sechsmul hin- und hergschauflt." Herta Schreiner |
| Burgenlaendische Gemeinschaft 1/2 2001 Nr.369 | Zeitungsarchiv |